7_z_DragoN View my profile

Tittle : Goodbye my pretty cat...
Couple : Yunho-Jaejung
Level Rate : no
Writer : HozuYuyooN
 
 
 
 
เป็นเช้าที่อากาศดี และน่านอนสุดๆ เลยครับ
...
...
แต่
อยู่ๆ มันเสือกมีอะไรมารบกวนเวลานอนอันแสนสุขของผมนี่สิ !
 
ผลั่ว!!

"โอ้ยยย!! ...ไรวะ"
หนังสือประกอบการเรียนเล่มหนาขนาด 500 หน้า ถูกบรรจงลงหัวผมที่กะลังนอนหลับอย่างสบายอยู่บนมานั่งตัวยาวใต้ร่มไม้ที่ไม่ไกลจากตึกเรียนเท่าไหร่นักจนต้องโวยออกมา แต่ผมก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเงยหน้ามาเห็นคนที่เป็นคน"ลงมือ" ยืนจ้องตาเขียวใส่
 
...มรึงจะกินหัวกรูรึไง ไอ้เถิกนี่ ...
 
"มานอนอะไรตรงนี้วะ คนอื่นเขาตามหากันให้วุ่น งานก็มีเยอะแยะ แถมพรุ่งนี้ยังต้องส่งรายงานกลุ่มอีก แต่หัวหน้ากลุ่มแม่งเสือกหนีไปไหนไม่รู้ แล้วจะให้สมาชิกกลุ่มทำไงว่ะเนี่ย..."
แล้วไอ้เถิกมันก็เริ่มยืนบ่นผมเป็นชุดทันทีเมื่อเห็นว่าไอ้"หัวหน้ากลุ่ม"ตัวดีของมัน ลุกขึ้นนั่งแล้ว 
 
"เออๆ เดี๋ยวตามไปน่า ขอนอนสบายๆ หน่อยไม่ได้รึไงวะ ... เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน..."
ผมพยายามพูดประโยคสุดท้ายด้วยเสียงเบาจนแทบกระซิบ แต่ไอ้เพื่อนหูปีศาจก็ยังเสือกได้ยินอยู่ดี
 
"..... มรึงอย่าบอกกรูนะว่า... เรื่องนั้นอีกแล้วน่ะ?"
มันนั่งลงข้างๆ  แล้วหันไปถามผมอย่างคาดคั้นในคำตอบทั้งๆที่ก็รู้กันดีอยู่แล้ว
 
"........ เออ ....กรูไม่อยากจะคิดหรอก แต่มันบังคับสมองตัวเองไม่ได้นี่หว่า .... ช่างมันเถอะมรึง เดี๋ยวกรูก็ลืมได้เองแหละ"
เงียบอยู่สักพัก แล้วผมก็ตอบเพื่อนออกไปในที่สุด เพราะไอ้ตัวยุ่งข้างๆ ผม ใช้เท้าสะกิดขาผมอยู่นั่นแหละ
...มรึงไม่เขี่ยหัวกรูซะเลยหล่ะ -*-...แล้วก็ต้องรีบพูดขัดขึ้นมาอีกยืดยาว เพื่อขัดไม่ให้คนข้างๆ พูดขึ้นมาซะก่อน เพราะดูเหมือนมันอยากจะพูดสวนอะไรกลับมาหาผมเหลือเกิน
 
"ให้มันจริงเหอะ ไอ้หมี!!"
...พูดเฉยๆ ก็ได้ แม่งตะโกนใส่หน้ากรูทำไม -*-...
 
"เออๆ ...แล้วนี่ คนอื่นๆ อยู่ไหนวะ"
ผมยืนขึ้นแล้วถามออกไป แล้วก็ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า ... แม่ง เก้าอี้เปื้อนขนาดนี้เลยหรอวะ กรูนอนไม่ได้ดูเลยหรอวะเนี่ย = =
 
"เขานั่งรวมกันอยู่ที่ห้องประชุมเล็ก ข้างๆ ห้องแลปนั่นแหละ.. จะไปเลยใช่ม่ะ?"
"อืมๆ..."
ผมเข้าใจคำถามแบบแฝงนัยของเพื่อนผมคนนี้ดีครับ มันถามกลายๆ ว่าผมไหวรึเปล่านั่นแหละฮะ แต่ผมจะตอบอะไรได้อ่ะครับ เป็น"หัวหน้ากลุ่ม" จะเอาเรื่องส่วนตัวไปปนกะเรื่องงานได้ไง ถูกไหมครับ
 
...
...
...
...
...
 
 
"แม่ง เหนื่อยชิปหาย ไปฟิตเนสยังรู้สึกเหนื่อยน้อยกว่ามานั่งใช้สมองแบบนี้อีก ให้ตายเหอะ"
"กรูก็ว่างั้นแหละ"
ไอ้เถิกเห็นด้วยกับผมทันทีอย่างรู้ใจขณะผมกำลังบ่น จะไม่ให้บ่นได้ไงล่ะครับ นั่งคิดแทบตาย เพิ่งเขียนรายงานได้แค่ 15 หน้า ทั้งๆที่ ดร.กำหนดมาให้ว่า อย่างน้อยต้อง 20 หน้า แล้วพวกผมจะไปหาขุดข้อมูลเพิ่มจากที่ไหนอีกล่ะครับเนี่ย = ="
 
"ยูชอนๆๆ"
"ครับ??"
อยู่ๆ คนตัวเล็กแฟนเพื่อนผมก็ทั้งตะโกนทั้งวิ่งเรียกชื่อเพื่อนผมมาแต่ไกลเลยคับ และมันก็ขานรับซะเพราะเลย ..หมั่นไส้ว่ะ = =*
 
"คือ ..แบบว่า.. แฮ่ก แฮ่ก...คือ"
"จุนซูใจเย็นๆ นะครับ นั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวค่อยพูดก็ได้"
มันถึงกับขนาดรีบคว้าหาเก้าอี้มาให้คนตัวเล็กนั่งลง เมื่อเห็นว่าแฟนตัวเองหอบจนตัวโยน .. กับเพื่อนแม่งไม่เคยเห็นทำ บางทีกรูเหนื่อยแทบตาย มรึงยังหันมาสมน้ำหน้ากรูเลยนะไอ้เถิก =*=
...อ๊ะ นี่ผมกะลังอิจฉาชาวบ้านเขาอยู่รึเปล่าครับเนี่ย .. ไม่ ไม่ ผมไม่ได้อิจฉา แล้วผมก็ไม่ได้หึงนะครับ อย่าเข้าใจผิดเด็ดขาด ผมแค่หมั่นไส้เท่านั้นแหละคับ = =;...
 
"คือ ..ฉันจะบอกว่า มีคนหาข้อมูลให้เราได้เพิ่มล่ะ ถ้าเอามาเขียนลงไปเพิ่ม คงได้อีกเกือบ 10 หน้าแนะ"
"งั้นก็เจ๋งไปเลย!! เก่งมากครับที่รักของผม"
ในที่สุดจุนซูก็หายเหนื่อยแล้วพูดออกมาได้ครับ แล้วก็เป็นไอ้เถิกที่ตอบรับแฟน พร้อมคำชมอย่างออกนอกหน้าซะเหลือเกินด้วยครับ ... เรื่องแค่นี้แกยังถึงกับกอดจุนซู ถ้าจุนซูทำอะไรให้มันเป็นพิเศษคนเดียว ผมไม่อยากคิดเลยครับว่ามันจะทำอะไรจุนซูต่อ ...= ="
 
 
 
"แล้วใครหาได้ล่ะจุนซู พวกเราหาตั้งนานยังไม่ได้เลยนะ"
ผมถามอย่างสงสัย เพราะจุนซูไม่บอกออกมาสักทีว่าใครเป็นคนที่จะเอาข้อมูลนั้นมาให้ แล้วก็ต้องมานั่งรออยู่กันหน้าห้องสมุดประจำมหาลัยนี่
 
"นั่นสิครับ ผมก็ลืมถาม"
ในที่สุดไอ้เถิกมันก็ถามบ้างครับ ก็นะ..มัวแต่"ขอบคุณ"ที่รักของมันจนเพลินเลยนี่ครับ 
 
"คือ.. เดี๋ยวก็รู้เองแหละ มันช่วยให้งานเราเสร็จแค่นั้นก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรอ"
จุนซูอ้ำอึ้งจนผมจับสังเกตุได้ แต่มันก็ถูกของจุนซูแหละครับ ใครเอามาให้มันก็เหมือนกัน ขอให้งานเสร็จทันเป็นพอ แต่...ใครจะรู้ล่ะครับ ว่ามันกลับทำให้ผม แทบจะไม่เป็นอันทำงานในเวลาต่อมา....
 
"ขอโทษนะ คอยนานรึเปล่า พอดี อ. ไม่ยอมปล่อยสักทีน่ะ"
เสียงหวานๆ ที่คุ้นเคยของใครบางคนมาดังอยู่ใกล้ๆ ผมที่ใกล้จะหลับคาเก้าอี้ม้าหินหน้าห้องสมุดอยู่แล้ว และมันก็ทำให้ผมตาสว่างแทบจะในทันที
 
"อ๊ะ มาแล้วหรอแจจุง พวกเรากำลังรออยู่เลย"
จุนซูร้องตอบไปด้วยเสียงใสๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเขาครับ แล้วก็พาคนมาใหม่มานั่งลง .. ที่นั่งติดกับจุนซู แต่ มันตรงข้ามกับผม...
 
"...มรึง... "
ไอ้เถิกมันใช้เท้าเขี่ยผมอีกแล้วครับ แล้วยังหันมาเรียกผมแบบมีความหมายอีก ... 
 
" ...อืม"
ผมก็ได้แต่พยักหน้ารับรู้แหละครับ จะให้ผมทำไงได้ล่ะ ในเมื่อคนที่ผมพยายามตีตัวออกห่างตลอดเวลาเท่าที่จะทำได้ พยายามที่จะเว้นระยะจากเขาให้มากที่สุด เผื่อความเจ็บปวดของผมจะน้อยลงบ้าง...
แต่ .. จุนซูกลับพาคนๆ นั้นมานั่งอยู่ตรงหน้าผมแบบนี้ จะให้ผมหลบไปไหนได้อีกล่ะครับ ... มิคกี้มันก็กลัวผมจะโกรธแฟนมันเหลือเกิน ผมจะโกรธทำไมล่ะครับในเมื่อจุนซูไม่ผิดนี่ครับ เขาแค่พยายามช่วยให้งานเราเสร็จ  ผมถึงไม่ได้โวยอะไรออกไป...ผมทำได้แค่นั่งเงียบอยู่แบบนี้ .. เท่านั้นแหละครับ
 
...
...
...
 
" มรึงไม่เป็นไรนะ "
" เออ..."
ผมตอบไปงั้นแหละครับ จะไม่เป็นไรได้ไง ในเมื่อหัวใจผมมันเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้นๆ อยู่แบบนี้
 
"มรึงไม่โกรธแฟนกรูนะ"
"...กรูจะโกรธจุนซูทำไม ... ถ้าไม่ใช่แบบนั้นงานเราคงเสร็จไม่ทันก็ได้ กรูก็ไม่อยากติด F เหมือนกัน"
ผมตอบออกไปตามความจริงครับ ดร.ที่สอนวิชานี้โหดมากอ่ะครับ ถ้าส่งรายงานไม่ได้ตามกำหนด แจก F อย่างเดียวเลยครับ ไม่มีฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น วันนี้ผมถึงต้อง...อดทน
 
"ก็มรึงเล่นนั่งเงียบตลอดเลย กรูก็เสียวดิ ..แล้วมรึงก็ชอบเงียบด้วยเวลาโกรธน่ะ"
"กรูโกรธตัวเองมากกว่า...."
"เฮ้ยยย ...มรึงจะคิดอีกทำไมวะเนี่ย เรื่องมันก็จบไปแล้ว มรึงจะมัวทรมานตัวเองอยู่ทำไมวะ เขาก็มีคนอื่นไปแล้ว ไม่ได้สนใจมรึงสักหน่อย แล้วมรึงยังจะสนใจเขาไปทำไม มรึงจะมามัวโทษตัวเองว่าเพราะมรึงตอบรับเขาช้าไป เขาถึงไปหาคนอื่นแทน มันไม่ใช่เหตุผลนะเฟ้ย กรูไม่เข้าใจ ในเมื่อเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างมรึงกับเขาแล้ว มรึงยังจะแคร์เขาอยู่ทำไม ยิ่งตอนเขาคุยกับมรึงเหมือนกับว่ายังเป็นเหมือน'เมื่อก่อน' ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ มรึงอดทนอยู่ได้ยังไงวะ"
"กรู...ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน"
"โว้ยยยยยยยยยย ยุนโฮจอมเย็นชาเพื่อนกรูมันหายไปไหนแล้ววะเนี่ย เมื่อก่อนแม่งเห็นปฏิเสธทุกคนได้หน้าตาย ทำสาวๆ ร้องไห้กันเป็นแถว ไหงวันนี้เป็นงี้วะเนี่ย ไอ้หมีปีศาจ"
"กรูก็ไม่ได้อยากเป็นสักหน่อย.."
ผมได้แต่ตอบกลับไปเรียบๆ จนมันหันมาถลึงตาใส่ผม ก็จะให้ผมทำไงได้ล่ะครับ ผมดันเป็นอย่างที่มันพูดจริงๆ นี่นา ...
 
...
...
...
 
 
"มีอะไรกันรึเปล่าครับ?"
ร่างของลูกพี่ลูกน้องผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกผมที่กำลังจะเดินเข้าบ้านพัก แล้วก็หันมาถามพวกเราอย่างสงสัยครับ
 
"พี่กะลังเซ็งไอ้หมีมันอ่ะปริ้น"
"อ้าววว.."
ไอ้ตัวดีรีบหันไปฟ้องน้องผมทันทีเลยครับ 
 
"พี่ยุนโฮ... "
"อ่า .. ไม่มีอะไรหรอกชางมิน ไอ้มิคมันก็พูดไปทั่วน่ะ"
"อะไรวะ โทษกรูซะงั้น"
"มรึงเงียบไปเลยนะ"
"แน่ใจนะครับพี่.."
"อืมๆ . . ไปกินข้าวเย็นกันเถอะ"
ผมก็ได้แต่พูดแก้ตัวไปแกนๆ แหละครับ น้องผมคนเนี่ยะมันฉลาดจะตาย แถมฮาร์ทคอด้วย ขืนให้มันรู้ว่าผมยังคิดเรื่องเดิมอยู่อีก มันต้องโกรธผมแน่ๆ ...ผมไม่อยากตามเลี้ยงข้าวกลางวันชางมินตลอด 2 สัปดาห์อีกแล้วล่ะคับ เล่นเอาผมแทบหมดตัวกันเลยทีเดียว ..พูดไปเรื่องที่จะเปลี่ยนประเด็นไม่ให้ชางมินสนใจเรื่องของผม ก็มีแต่เรื่องของกินเท่านั้นแหละครับ ต้องใช้ไม้นี้เท่านั้น
 
"ครับพี่..."
ชางมินหันตอบผมแต่ก็ยังมองหน้าแบบสงสัยอยู่นิดหน่อยล่ะครับ แต่แค่นั้นก็ดีแล้วล่ะครับ เพราะพอเขากิน เขาจะลืมเรื่องอื่นไปทันที ฮ่าๆๆ
 
 
 
--------------------------------------------------------------
 
 
สายฝนนี่มันสดชื่นจริงๆ นะครับ
ยิ่งเมื่อมันสัมผัสโดนผิวหน้ายิ่งทำให้เรารู้สึกเย็นสบายอย่างบอกไม่ถูก ..
 
"ไอ้ยุน!!! แกไปยืนตากฝนทำไมวะ"
อ่า...ขัดใจจังครับ ทั้งๆ ที่ผมกำลังดื่มด่ำกะบรรยากาศดีๆ อยู่แท้ๆ ไอ้หนูตัวบิ๊กก็โผล่มาขัดจังหวะจนได้ ผมก็เลยต้องเดินกลับเข้าไปในบ้าน 
 
"อะไร?"
ผมเดินเข้ามา มันก็เอาแต่ยืนจ้องหน้าผมจนผมต้องถามออกไป ทั้งๆ ที่ตัวยังเปียกอยู่แบบนี้แหละครับ
 
"..แกออกไปยืนตากฝนทำไม?"
"ก็แค่อยากเล่น"
"กรูเพิ่งรู้ว่าหมีขั้วโลกชอบเล่นฝนนะเนี่ย"
"เออ.."
ผ้าเช็ดตัวผมอยู่ไหนวะเนี่ย .. หัวยิ่งเปียกๆ อยู่
"เอ้า.."
"ทีหลังมรึงให้กรูขุดหลุมหาก่อนนะ ค่อยเอามาให้กรูอ่ะ"
ไอ้มิคกี้มันเอาผ้าเช็ดตัวผมไปถือไว้ตั้งนานสองนานไม่บอกผมสักคำอ่ะครับ ให้ผมเดินหาจนทั่วห้องไปหมด
 
"กรูอุตส่าห์ปราถนาดี ว่ากรูซะงั้น"
"....."
"ตกลง ที่มรึงออกไปยืนตากฝน มรึงอยากเล่นจริงๆ หรือมีเรื่องอื่นกันแน่"
มันมองผมที่กำลังพยายามเช็ดหัวตัวเองด้วยเป็นคำถามแต่สีหน้าออกกวนประสาทนิดๆ ผมสมควรจะตอบมันดีไหมครับ = =*
 
"ไม่ตอบ แสดงว่ากรูเดาถูก ฮ่าๆๆ"
ดูท่ามันหัวเราะสิครับ แหม..ไอ้คนฉลาดดดดดด..-*-
 
"มรึงจะไปไหนน่ะ"
"กรูจะไปช๊อปปิ้งมั้ง นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเนี่ย .. อาบน้ำโว้ย กรูเพิ่งตากฝนนะ ..มรึงรออยู่นี่แหละ เดี๋ยวกรูออกมาคุยด้วย"
"เออๆ เร็วๆ นะเว้ย กรูหิวข้าวแล้ววววว"
จะตะโกนทำหอกไรฟระ อยู่ห่างกันไม่ถึง 2 เมตร = =
 
 
.....
.....
.....
.....
.....
 
"ไอ๊อึงอ่าอีเอื่องจะอุยอะอูไอ"
"มรึงช่วยกินข้าวให้หมดก่อนจะพูดได้ไหมวะ"
กรูเห็นสภาพมรึงตอนนี้แล้ว กรูล่ะงงจริงๆ ว่าจุนซูรักมรึงไปได้ยังไง = =
 
"ตกลง มรึงมีอะไรจะคุยกะกรู"
หลังจากสวาปามข้าวในจานจนหมดเกลี้ยงทั้งคู่ มันก็ถามผมขึ้นมาทันทีครับ
 
"เดี๋ยวกลับไปบ้านแล้วกรูจะเล่าให้ฟัง"
"ลีลาจริงมรึง"
"คนหล่อ ต้องลีลาเป็นธรรมดา" ผมแถมยักคิ้วไปให้มันอีก 1 ที
"อ่าฮะ .. แสดงว่าต้งเป็นเรื่องดีแหง๋"
"แน่นอน..มรึงโทรตามชางมินให้กลับมาบ้านทีดิ กรูจะได้พูดทีเดียว"
พูดเสร็จผมก็ลุกขึ้นไปจ่ายค่าข้าวของผมกะของมิคกี้ที่เค้าเตอร์ของร้านก่อนจะเดินออกไปหามันที่ยืนรออยู่หน้าร้านเรียบร้อยแล้วครับ
 
"ปริ้นบอกว่าอีก 15 นาทีเจอกันที่บ้าน"
"อืม..."
 
 
 
5 ชม. ก่อน 
 
"นี่ๆ เราไปเที่ยวที่นี่กันไหมครับ"
เสียงหวานที่ผมคุ้นเคยพูดอยู่กับใครอีกคนด้วยน้ำเสียงเอาใจอย่างที่ผมก็เคยได้ยินมาก่อน แต่ตอนนี้น้ำเสียงแบบนี้มันไม่ใช่ของผมอีกต่อไปแล้ว ...
 
"เอาสิครับ แต่คงต้องหลังสอบนะ ช่วงนี้งานเยอะมากเลย"
อีกคนก็ตอบรับอย่างตั้งอกตั้งใจ นิสัยที่ตรงกันข้ามกับผมโดยสิ้นเชิง ... มันทำให้ผมที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากคนคู่นี้มากนักได้คิด ...
 
"รักนายที่สุดเลยยย"
คำบอกรักที่ผมเคยได้ยิน ... แต่ตอนนี้มันก็ไม่ใช่ของผม
 
"ผมก็รักแจจุงที่สุดครับ"
เสียงอีกคนตอบรับออกไปแทบจะทันที .. คำที่ผมไม่เคยที่จะพูดออกไป .. เพราะกลัวการเปลี่ยนแปลง ..
 
ตอนนี้ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว ว่าถึงผมไม่พูด มันก็เปลี่ยนไปอยู่ดี .. ใครจะมาจมปลักอยู่กับคนแบบผม คนที่ไม่กล้าพูดอะไรออกไป เพราะยังไม่แน่ใจ คนที่แสดงออกทางการกระทำว่าห่วงใย แต่ไม่กล้าที่จะผูดมัดอะไรด้วยคำพูด คนที่แสดงออกทางอารมณ์เหมือนเย็นชา ถึงใจจะหวั่นไหวขนาดไหนก็ตาม ... ผมถึงได้เสียคนที่เป็นดัง"หัวใจ"ของผมไป ... ให้กับคนที่เอาใจเขาได้ดีกว่า ...
 
 
"พี่ยุนโฮค่ะ หนูมีเรื่องจะคุยกับพี่ค่ะ พอจะสะดวกคุยไหมค่ะ"
ผมกำลังจะเดินผ่านโต๊ะที่แจจุงนั่งอยู่กับแฟนเขาพอดีครับ กะว่าจะเดินไปเงียบๆ เพราะเห็นว่าพวกเขาไม่ได้สนใจคนรอบข้างอยู่แล้ว และพวกเขาก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าผมนั่งห่างจากพวกเขาไม่ถึง 3 เมตร นั่นเพราะมีชั้นหนังสือกั้น .... สีหน้าของแจจุงดูตกใจนะครับที่เห็นผม 
 
"ครับ ... ไปคุยข้างนอกดีกว่าไหมครับ ในห้องสมุดคงไม่สะดวก"
ผมตอบไป แล้วยิ้มออกไปเล็กน้อยครับ ... แต่นั่นคงเป็นท่าทางที่ไม่ค่อยจะมีใครได้เห็นนักหรอกครับ ก็ขนาดรุ่นน้องสาวสวยตรงหน้าผมยังทำเหมือนปลื้มใจซะเหลือเกินที่ผมยิ้ม ฮ่าๆๆ
 
"ค่ะๆๆ"
น้องเขารีบตอบผม แล้วก็เดินตามผมที่เดินออกมาจากห้องสมุดทันทีครับ
 
 
ผมจะทิ้งทุกอย่างไว้ตรงนี้ ... จะไม่กลับไปเก็บมันเอามาไว้กับตัวอีก .. นั่นคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาและผม ... เพราะเขามีคนของเขาแล้ว .. ผมก็ควรจะปล่อยมือสักที ... ขอโทษด้วยนะครับแมวน้อยของผม ที่ผมทำให้ผิดหวังมาโดยตลอด ผมหวังว่าแมวน้อยจะมีความสุขกับเจ้าของใหม่นะครับ ..... ลาก่อน
 
 
....
....
 
"ก็อย่างที่เล่า..."
"ดีแล้วไอ้หมี"
"...ผมสงสัยครับพี่"
"ว่าไงชางมิน?"
"สงสัยไรอ่ะปริ้น"
"แล้วกับรุ่นน้องคนนั้นยังไงต่อล่ะครับ"
"ห๊ะ!!"
"ก๊ากกกกกกกกกก ไม่เห็นต้องถามเลยปริ้น"
"หรอครับพี่มิคกี้ แต่ผมคาใจอยู่นะ"
"เหมือนเดิมนั่นแหละชางมิน..." ผมตอบ
"เห็นไหมล่ะ...ฮ่าๆๆ"
"นั่นสิครับ ผมไม่น่าคิดไกลเลย"
"อะไรของพวกนายเนี่ย ก็รู้นี่ว่าฉันจะตอบยังไง" ผมเริ่มหงุดหงิดละครับ
"ปฏิเสธอ่ะดิ//ปฏิเสธอยู่แล้วครับ"
ประสานเสียงโทนสูงต่ำอย่างรู้ดี จนผมได้แต่มองอย่างเอือมๆ .. ไอ้พวกตัวแสบ = =
 
 

edit @ 10 Aug 2011 00:40:24 by KuRo'Hozu


edit @ 11 Aug 2011 00:58:34 by KuRo'Hozu

edit @ 12 Aug 2011 01:36:40 by KuRo'Hozu

Comment

Comment:

Tweet

.....พูดไม่ออกน้ำคลอเบ้ายุน สงสารยุนง่าาาาาาา แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วทำไมไม่บอกเค้าไปเล่า ฮือออออ~บอกเลยสิทำไมไม่บอกล่า โฮก แจจ๋าก็ แงๆๆๆๆๆๆๆ

#1 By YunJae_Eternal on 2011-08-15 00:51