7_z_DragoN View my profile

Prince of DREGO[Part 7]

posted on 29 Jun 2011 01:36 by kuro-hozu in Prince

Tittle : Prince of DREGO
Couple : U-Know-Hero,Micky-Xiah,Max-Ricky
Level Rate : NC 17+
Writer : HozuYuyooN

 

Prince of DREGO

 

***เรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการ(บ้าบอ)ของผู้แต่ง ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับชีวิตจริงของบุคคล 
และสถานที่ที่มีชื่ออยู่ในเรื่องทั้งสิ้น***

 

Part 7 : Chain of Heart.....?

 

 

"หลับสบายไหม...ที่รัก.."

 

เสียงกังวาลเอ่ยออกมา ทั้งๆ ที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่ใกล้เขาเลย ในรัศมี 100 เมตร.....

 

ผ่ามือหนาที่ดูจะหยาบกล้านเนื่องจากผู้เป็นเจ้าของใช้งานมานาน ลูบไล้ไปบนแท่งหินขาวขนาด 2 คนโอบ ที่ตั้งอยู่ในลานกว้าง มีกำแพงหินล้อมรอบอีกชั้นแต่ห่างออกจากจุดที่แท่งหินตั้งอยู่เป็นช่วงก้าวเดินสัก 5 ก้าวได้

ร่างสูงยังคงส่งสายตาอาลัยอาวรณ์ไปยังแท่งหินดังกล่าว เพราะจิตใจยังคงคิดถึงผู้เป็นเจ้าของชื่อที่สลักไว้บนแท่งหินนั้นอย่างไม่เสื่อมคราย

"...ลูกเรา ... ฮีโร่ .. เขาเหมือนเธอมากเลยนะ... โดยเฉพาะดวงตานั่น ลอกแบบเธอมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยนเลยทีเดียว ถ้าเธอได้มาเห็นเขา เธอต้องรักเขาตั้งแต่แรกเห็นเลยล่ะ... ไม่ต้องห่วงนะ จากนี้ไปฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกต้องไปห่างไกลอีกแล้ว ฉันจะดูแลเขา เหมือนที่เธอเคยดูแลฉัน ... จะรักเขาแทนในส่วนของเธอด้วย ..ราเชล" 

.....

.....

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

"ไม่แต่งชุดแบบนี้ไม่ได้หรอ ... มันอึดอัดอ่ะ ..ทำไมต้องใส่อะไรตั้งหลายชั้นด้วย"

เสียงหวานบ่นออกมาอย่างไม่ขาดสาย ขณะที่ร่างสูงอีกคนกำลังขนเสื้อผ้า และเครื่องประดับต่างๆ เอามาให้เขาลองสวมก่อนวันพิธีแต่งตั้งเจ้าชายที่จะมีขึ้นในอีก 2 สัปดาห์ข้างหน้า เผื่อว่ามีจุดไหนที่ต้องปรับแก้ จะได้ส่งให้ช่างของวังปรับให้ทันวันพิธี

 

แต่ว่าก็อย่างที่ฮีโร่บ่นนั่นแหละ เพราะมันเป็นชุดในวันพิธีแต่งตั้งเจ้าชาย เสื้อผ้าที่จะใส่มันจึงดูจะอลังการงานสร้างไปซะหน่อย ต้องสวมนู่นก่อน ใส่นี่ตาม ทับด้วยนั่น ประดับด้วยอันนั้น และก็อีกบลาๆๆๆ

 

 

"...ยูโนว์ .. นายปล่อยให้ฉันเป็นคนบ้ายืนพูดอยู่คนเดียวรึไง"

แล้วก็หันไปส่งค้อนให้ร่างสูงที่เขาบ่นอะไร เดี๋ยวนี้ชอบทำเป็นหูทวนลม แล้วอมยิ้มเรื่อยเลย

ตั้งแต่มาอยู่ที่ 'ปราสาทขาว' นี่ก็น่าจะ 2 เดือนได้แล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชินอยู่ดี โดยเฉพาะถ้าวันไหนไม่มีร่างสูงอีกคนอยู่ข้างๆ เพราะติดภาระกิจ ตัวเขาก็เหมือนแทบจะเป็นง่อยไม่อยากจะไปไหนเลย ...ทั้งที่เมื่อก่อน..ก่อนที่จะมาที่นี่เขาไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลยแท้ๆ... 

"เปล่านะครับ ผมแค่คิดว่าองค์ชายยังบ่นไม่เสร็จ"

วางของในมือลงบนโซฟาตัวยาว แล้วหันมาตอบพลางก้มหัวให้อย่างน้อมน้อม

แต่ไอ้ท่าทางแบบนั้น มันก็ยั่วโมโหได้ไม่น้อยเลย

 

"เดี๋ยวนี้กล้าพูดนี่ สั่งให้ไปขุกเข่าสัก 1 ช่วงวัน( ประมาณ 6 ชั่วโมง)ดีไหม"

ฮีโร่พูดออกไป แล้วจ้องร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่วางตา 

 

"ถ้าเป็นคำสั่งองค์ชาย กระหม่อมพร้อมทำตามเสมอพะยะค่ะ"

ยูโนว์ขุกเข่าลงทำท่าน้อมรับพระบัญชา 

 

"ฉันเคยบอกนายแล้วไง ว่าฉันไม่ชอบให้นายทำ'แบบนี้'กับฉัน..."

ฮีโร่หันหลังให้ จนยูโนว์ต้องรีบลุกขึ้น

 

"ผมขอโทษ .." เสียงทุ้มกล่าวอย่างจนคำพูด

 

"ช่างเถอะ นายคงไม่คิดใส่ใจจดจำคำพูดของฉันอยู่แล้ว" เสียงหวานที่ฟังดูจะห้วนจากอารมณ์ที่เริ่มจะพุ่งขึ้น

 

"ไม่ใช่อย่างนะ..." พูดยังไม่ทันจบ อีกคนก็พูดตัดซะงั้น

 

"นายออกไปก่อน ฉันอยากอยู่คนเดียว.."

ไม่หันไปสบตาอีกคนสักนิด เดินตรงลิ่วเข้าไปในส่วนห้องนอนของตัวเองทันที

 

"องค์ชาย...."

ยูโนว์เอ่ยเรียกอย่างแผ่วเบา และได้แต่มองประตูไม้สีขาวบานเล็กที่ปิดไปต่อหน้าตน ช่วงขายาวจำใจเดินออกจากห้องกว้าง ไปยืนที่จุดเดิม.. ตรงที่เขาเคยรอตามที่องค์ชายขอ 'อยู่คนเดียว' ในวันแรกที่พบกัน

 

 

" อะไรกัน อะไรกัน อะไรกันเนี่ยยยย..โอ้ยยยย แจจุง นายกลายเป็นคนขี้หงุดหงิดน้อยใจแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ห๊ะ! โดนเอาใจตลอดเวลานิสัยเลยเปลี่ยนรึไง นายมันบ้า!"

หมอนยาวถูกเหวี่ยงไปมาพาดอากาศด้วยแรงของคนตัวบางบนเตียงที่ก่นด่าตัวเองอย่างไม่หยุดปาก ...และดูท่าจะไม่หยุดง่ายๆ จนกว่าจะหมดแรงล่ะนะ

 

ไม่ต่างจากร่างสูงอีกคน แต่รายนี้ ...ด่าตัวเองในความคิด

 

...คิดอะไรของแกเนี่ยยูโนว์..ทำไมดันชอบใจเวลาเห็นองค์ชายอารมณ์เสียได้นะ...เพราะดันชอบเวลาเห็นองค์ชายแก้มพองอมลมนั่นแหละ..เป็นเรื่องเลย ไอ้บ้าเอ้ย!...ยูโนว์อยากจะเอาหัวตัวเองไปชนกับเสาปราสาทจริงๆ แต่ก็กลัวเสาจะร้าวซะก่อน...(ด้วยความสามารถและสภาพร่างกายของยูโนว์ตอนนี้ ไม่ว่าจะชนกับอะไร ก็จะทำให้สิ่งนั้นแตกหักได้ง่ายๆ)

.....

.....

.....

 

 

.....มันเปลี่ยนไป ...ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดตั้งแต่วันนั้น... เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลยสักนิด

"แม็ก..คือผม.." ร่างเล็กพยามยามที่จะพูดอะไรบางอย่างเพื่อยุติสิ่งที่มันดูแย่ลงนี่สักที แต่อีกคนกลับ

"นายกลับบ้านเถอะ วันนี้ฉันไม่มีอะไรจะสอนแล้ว" ตัดบท แล้วเดินออกจากห้องไปทั้งอย่างนั้น ทำอีกคนหน้าเสียแทบจะเป็นรอบที่ร้อยแล้วในรอบ 2 เดือนมานี่

ตั้งแต่วันนั้น...กลายเป็นแม็กที่ไม่เคยเอ่ยชื่อเขาออกมาอีกเลย ไม่เคยบ่น ไม่เคยว่า ไม่เคยถามอะไรทั้งนั้น มาสาย รึไม่มาก็ไม่เคยถาม มาถึงก็สอนตามบทเรียนที่ควรจะเป็น พอสอนเสร็จก็เดินออกจากห้องไป พอเขาพยายามจะพูดอะไรที่ไม่เกี่ยวกับบทเรียนก็จะพูดตัดประเด็นตลอด... ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย ..เขารู้ว่าแม็กเป็นคนเย็นชา เจ้าระเบียบ และเคร่งขรึม ..แต่ แม็กไม่เคยทำให้เขาอึดอัด ไม่เคยยกตนข่มเขา  ไม่เคยทำอวดภูมิใส่เขาเหมือนอาจารย์คนอื่นๆ ที่เขาเคยเรียนมา...แต่ตอนนี้...ท่าทางที่เย็นชาใส่เขาแบบนั้น ท่าทางที่ทำเหมือนเขาเป็นคนอื่น ... มันคืออะไรกัน

 

 

"เป็นอะไรไปริคกี้" เสียงใสเอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าริคกี้มานั่งเหม่ออยู่ที่เก้าอี้ตัวยาวริม 'สระผลึกแก้วจันทรา' จนทำให้ริคกี้ได้สติหันไปมองต้นเสียงที่เอ่ยทัก

"พี่ซีอา..." 

"พี่ถามว่าเราเป็นอะไรหรอ ถึงมานั่งเหม่อแถวนนี้น่ะ นี่เพิ่งเลยเวลาเต็มแสงมาแค่ชั่วโมงเดียวเองนี่ โดดเรียนมารึไง จอมดื้อ"

เอียงคอถามอย่างสงสัย พร้อมนั่งลงข้างๆ ริคกี้ วางหอบหนังสือที่ถือมาไว้ข้างๆ พลางขยี้หัวคนที่เหมือนจะกลายเป็นน้องชายของเขาอีกคน พวกเขาเริ่มสนิทกันตั้งแต่ริคกี้เริ่มมาเรียนกับแม็กตั้งแต่ช่วงแรกๆ แล้ว เพราะซีอาต้องคอยแวะเอาตำราเวทย์เบื้องต้นไปให้แม็กไว้สอนริคกี้ เลยทำให้พอจะรู้กิตติศัพย์นายตัวแสบนี่ีีมาบ้าง

"ผม...ไม่ได้โดดนะครับ ...เรียกว่าโดนไล่ออกมาจะถูกกว่ามั้ง" สายตาเรียวหันกลับไปมองที่สระ

"ไล่ออกมา?...หมายความว่าไงริคกี้" 

"เฮ้อออออออ ไม่มีอะไรหรอกคับ พี่ซีอาไม่ต้องใส่ใจหรอกฮะ ว่าแต่ พี่ซีอากำลังจะไปไหนหรอคับ หอบหนังสือมาซะเยอะเลย"

"พี่ไปเอาหนังสือจากหอคัมภีร์มาน่ะ กำลังจะกลับไปที่ห้องพอดี"

"งั้นผมช่วยถือกลับนะครับ ดูท่าจะหนัก"  

ไม่ว่าเปล่า เดินมายกหนังสือออกจากของเดิมที่ตั้งไว้ไปเกินครึ่ง แล้วเดินจ้ำอ้าวไปยังหอคอยที่ห้องของซีอาอยู่จนเจ้าของอย่างซีอาต้องหอบหนังสือที่เหลือตามอย่างทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองตามอย่างสงสัย

.....

.....

.....

 

 

 

 

"เป็นอะไรไป คนเก่งของพ่อ"

ร่างสูงสง่าทว่าโปร่งใสยืนอยู่เบื้องหน้าลูกชายที่เอาแต่นั่งก้มหน้ามาได้สักพักแล้ว

"ผมเอง ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันครับว่าเป็นอะไร ...ทำไมผมถึงควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ..."

เงยหน้าขึ้นสบกับ 'ห้วงคำนึง' ของผู้เป็นบิดา 

"การที่เราพยายามจะควบคุมมันมากเกินไป บางครั้งมันก็ทำให้เราควบคุมมันยากยิ่งขึ้น..."

ชาล์นนั่งลงข้างลูกชาย มือโปร่งใสยื่นไปเตะบ่าลูก

".....ผมควรทำยังไงดีครับพ่อ"

แม็กซ์กุมมือตัวเองแน่น หันมองหน้าบิดา เพื่อขอความเห็น

ชาล์นยิ้ม "การปล่อยให้มันเป็นไป มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไปนะ ชางมิน"

มือใสเลื่อนไปเตะที่มือลูกชายอย่างปลอบโยน เอ่ยชื่อเล่นที่ตนเป็นคนตั้งให้ลูกด้วยความถูกใจชื่อนี้ตอนที่ออกไปค้นหาผู้ที่จะมาทำหน้าที่ดูแลและเป็น 'แม่' ขององค์ชายฮีโร่ในโลกต่างมิติ

".......นั่นสินะครับ"

แม็กซ์หันไปยิ้มตอบ 'ห้วงคำนึง' ของผู้เป็นบิดา

ทุกครั้งที่เขามีปัญหา รึมีเรื่องกลุ้มใจ เขามักจะมาที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่มาทางด้านหลังของ 'ปราสาทขาว' เสมอ ที่นี่ถือว่าเป็นที่ที่มีจิตบริสุทธิ์มากที่สุด และเป็นที่มีพลังเวทย์ศักดิ์สิทธิ์ที่น้อยคนนักจะสามารถนำมันออกมาใช้ได้ ถ้าป่าแห่งนี้ไม่ 'ยอมรับ' ... แม็กซ์สามารถฝึกใช้เวทย์ศักดิ์สิทธิ์ได้ตั้งแต่อายุ 10 ปี และเป็นที่ 'ยอมรับ' ของป่าตั้งแต่อายุ 12 ปี ... และป่านี้ยังเป็นสถานที่เดียวที่สามารถสร้างสิ่งนั้นได้...'ห้วงคำนึง'... มักจะถูกสร้างขึ้นจากจิตที่ผูกพันธ์กับคนๆ หนึ่งอย่างลึกซึ้ง รูปร่างจะคล้ายกับบุคคล หรือสิ่งที่ผู้สร้างมีอยู่ในความทรงจำครั้งสุดท้ายที่เจอสิ่งนั้น ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นสัตว์ที่ผูกพันธ์กับเจ้าของอย่างลึกซึ้ง น้อยคนนักจะที่จะสามารถสร้าง 'ห้วงคำนึง' ออกมาในรูปบุคคลสำคัญของตนได้ แต่ถึงจะได้ 'ห้วงคำนึง' เหล่านั้นจะแค่มีนิสัยและท่าทางคล้ายคลึงเท่านั้น แต่ไม่มี 'ห้วงคำนึง' ใดสามารถพูดคุยตอบโต้กับผู้สร้างได้ ...นอกจาก 'ห้วงคำนึง' ของแม็กซ์เท่านั้น 

 

---------------------------------------------------------------------------------------

 

"กลับมาแล้วหรอซีอา นายไปนานมากเลยนะ...นาย......"

มิคกี้เอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามา แต่เมื่อหันไปมองที่ประตู คนที่เข้ามาดันไม่ใช่คนที่เขาเอ่ยทัก และดูเหมือนอีกคนก็ดูจะตกใจไม่แพ้กัน

"พี่มิคกี้ !! พี่มาทำอะไรที่นีครับ?!" 

"จุ๊ๆ" มิคกี้ทำท่าทางให้ริคกี้เงียบปากลงเมื่อเห็นว่าเจ้าของห้องที่แท้จริงกำลังจะเดินเข้ามา

"...???"  ริคกี้งง แต่ก็ยอมเงียบปากลง

"อ้าว มิคกี้ นายยังไม่กลับอีกหรอ ฉันบอกแล้วนี่ว่าไม่ต้องอยู่รอน่ะ"

ซีอาเดินมาก็เอ่ยทักร่างสูงอย่างปกติ ไม่ได้หันไปเห็นท่าทางตกใจของริคกี้สักนิด เดินเอาหนังสือไปวางบนโต๊ะของตนเรียบร้อย

 

"พี่ 2 คนรู้จักกันหรอ?"

กลายเป็นริคกี้ที่ทำลายบรรยากาศที่มันดูจะเงียบสงบเกินไปแล้ว ... องค์ชายปีศาจมานั่งเล่นที่หอคอยเวทย์ของ 'ปราสาทขาว' เนี่ยนะ

"อ๊ะ! โทษทีริคกี้ นี่มิคกี้เพื่อนพี่เอง"

ซีอาเหมือนเพิ่งจะนึกออกว่าตัวเองลืมแนะนำตัวอีกคนที่นั่งอยู่ในห้องได้รู้จัก 

"เรารู้จักกันอยู่แล้วล่ะ น้องมันแค่แปลกใจว่าผมรู้จักซีอาได้ยังไง"

มิคกี้ช่วยอธิบายความสงสัยของริคกี้ที่ดูซีอาจะเข้าใจไปผิดประเด็น

"อ้อ...อ้าว พวกนายรู้จักกันอยู่แล้วหรอ?"

ไม่ได้ตอบคำถามเดิม แถมยังโพล่งคำถามด้วยความสงสัยของตัวเองออกมาซะงั้น

"ฮะๆๆ ใช่ เรารู้จักกันอยู่แล้ว ก็ริคกี้กับข้าเป็น 'ญาติ' กันนี่"

มิคกี้ขำกับท่าทางของซีอา แล้วก็เป็นเขาเองที่ต้องพูดเพื่อคลายความสงสัยให้ แต่เพราะคำที่เน้นจนทำให้ริคกี้รู้สึกตัวว่าควรเลิกสงสัยอะไรในตอนนี้ได้แล้ว เลยทำให้ริคกี้ไม่คิดจะถามอะไรอีก 

"งั้นหรอ...อืม" พยักหน้ารับรู้ คิดเอง เข้าใจเอง เสร็จศัพย์แล้วก็หันไปทำงานต่อซะงั้น

มิคกี้มองท่าทางนั้นอย่างนึกขำ

ริคกี้ได้แต่มองซีอาอย่างปลงๆ ...ช่วยสงสัยสักนิดได้ไหมคับพี่ซีอา ก็พอรู้ว่าพี่มีนิสัยแบบนี้ แต่ว่า ไอ้เรื่องที่ควรสงสัยก็ช่วยสงสัยมันหน่อยเถอะค้าบบบบ เจ้าชายปีศาจตัวจริงเสียงจริงนั่งอยู่ใกล้ขนาดนี้ ไม่รู้ตัวเลยยยยยยยยย ....

....

....

....

-----------------------------------------------------------------------------------

 

1 วันก่อนพิธีแต่งตั้งเจ้าชาย

 

...ดูเหมือนวันนี้อะไรจะวุ่นวายไปหมดเลย ทุกคนต้องวิ่งวุ่นไปเช็คนู่นนี่เพื่อดูความพร้อมเพื่อวันพิธีในวันพรุ่งนี้ ทั้งพวกข้าราชบริพารที่ต้องช่วยกันจัดสถานที่และอาหาร ทั้งทหารที่ต้องเดินตรวจความสงบเรียบร้อยรอบปราสาท ทั้งพวกขุนนางที่ต้องมาร่วมพิธีในวันพรุ่งนี้ และอีกคนที่ดูเหมือนจะยุ่งที่สุด...ยูโนว์ ...เพราะต้องการให้งานออกมาดูดี ไม่มีปัญหา หมอนั่นเลยต้องลงไปตรวจเช็คมันซะทุกอย่าง และก็กลายเป็นว่าคนสำคัญในพิธีอย่างเขากลับต้องมานั่งแหง่ก ว่างงานอยู่ข้างหน้าต่างห้องตัวเองนี่...

"เบื่อไหมครับ?" อยู่ๆ เสียงของคนที่ร่างบางเพิ่งบ่นถึงอยู่ในใจกลับดังขึ้นด้านหลังเขาซะงั้น

"นิดหน่อยน่ะ" ตอบแต่ยังคงเอามือท้าวคางมองวิวข้างนอกปราสาท

ร่างสูงยิ้มออกมากับท่าทางของคนที่ไม่ค่อยชอบอยู่กับที่นานๆ แต่ต้องมานั่งคอยอยู่ที่ห้องตัวเองเนื่องจากไม่สามารถลงไปช่วยอะไรได้ 

"อีก 1 ชั่วโมงผมจะแวะเข้ามาหาอีกรอบนะครับ จะพาออกไปป่าศักดิ์สิทธิ์นอกปราสาท องค์ชายเตรียมตัวด้วยนะครับ" 

"จริงหรอ ไปทำไมล่ะ" แทบจะกระโดดตัวลอยเมื่อคิดว่าตัวเองจะได้ออกไปนอกปราสาท แต่ก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดีว่าต้องไปทำอะไร

"ไว้ไปถึง องค์ชายจะรู้เองครับ เตรียมตัวนะครับ ใส่ชุดที่ผมเตรียมมาให้นี่ อีก 1 ชั่วโมงผมจะมารับนะครับ" ยื่นเสื้อผ้าในมือให้ร่างบาง ก้มหัวลงแล้วเตรียมตัวจะออกจากห้องไป แต่ก็ต้องชะงัก

"ยูโนว์" เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อจนร่างสูงต้องเงยหน้าขึ้นสบตา

"ครับ?" ยูโนว์ตอบกลับด้วยท่าทางสงสัยอยู่ในที

"ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป นายจะยังอยู่ข้างฉันรึเปล่า?" อยู่ๆ ร่างบางก็ถามออกมา ทำเอาอีกคนอึ้งไปเหมือนกัน แต่มันก็แค่ช่วงเวลาเพียงสั้นๆ เท่านั้น

ยูโนว์ยิ้มอ่อนก้มหัวลงเอามือขวาเตะอกซ้าย "อีกไม่เกิน 3 ชั่วโมงข้างหน้า องค์ชายจะได้คำตอบในทุกอย่างที่องค์ชายเคยถาม และสงสัยในตัวผมครับ" พูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้อีกคนยืนคิดตามคำพูดนั้นจนเกือบจะลืมเตรียมตัว....

.....

.....

.....

.....

.....

 

 

"...พันธสัญญาระหว่างผมกับองค์ชายจะไม่มีวันสิ้นสุดลง ..ถึงแม้ว่าผมจะกลายเป็นวิญญาณไปแล้วก็ตาม ..ผมจะปกป้ององค์ชายฮีโร่จนสุดท้ายของพลังวิญญาณ.." เสียงทุ้มเอ่ยในขณะที่อีกคนได้แต่ยืนฟังถ้อยคำเหล่านั้นอย่างทำตัวไม่ถูก
" นาย....."

 

edit @ 29 Sep 2011 19:37:49 by KuRo'Hozu

edit @ 1 Oct 2011 17:56:19 by KuRo'Hozu

Comment

Comment:

Tweet

ตอนนี้มีแต่คนจิตใจฟุ่งซ่านแฮะ^^
มีแต่คนไม่รู้จิตใจตัวเอง อยากเข้าบอกเสียจริง 55
**พี่ก็อยากจะถามจุนเหมือนริกกี้อะ จุนซูแกทำไมไม่สงสัยอะไรที่ควรสงสัย 55555+

#1 By tatsumic on 2011-10-01 11:17