7_z_DragoN View my profile

Prince of DREGO[Part 6](100%)

posted on 13 Jun 2011 19:05 by kuro-hozu in Prince

Tittle : Prince of DREGO
Couple : U-Know-Hero,Micky-Xiah,Max-Ricky
Level Rate : NC 17+
Writer : HozuYuyooN

 

Prince of DREGO

 

***เรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการ(บ้าบอ)ของผู้แต่ง ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับชีวิตจริงของบุคคล 
และสถานที่ที่มีชื่ออยู่ในเรื่องทั้งสิ้น***

 

Feeling?

 

“อืม....ม....อ๊ะ.....อ๊า.....อ๊ะ!! นายอีกแล้วนะ เข้ามาในห้องนอนฉันได้ไงเนี่ย!!”

เสียงเล็กร้องออกมาอย่างตกใจ รีบถอยหนีจากร่างสูงที่อยู่ๆ ก็มาอยู่บนเตียงของตนจนเกือบตกเตียงซะเอง

"อ๊ะ!!...>////<"

มือแกร่งคว้าเอวคนตัวเล็กไว้ทัน แต่ไม่หยุดเพียงแค่นั้น ... เขาดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด พลางซุกหน้าตัวเองลงกับอกเล็ก

"...นาย... เป็นอะไรรึเปล่า?..."

ซีอาถามออกไปด้วยความสงสัย เพราะเขาไม่เคยเห็นร่างสูงแสดงอาการแบบนี้มาก่อน ... ตัวสั่นเหมือนพยายามกลั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้.. จนสุดกำลัง

"... ขอฉันอยู่แบบนี้สักพักนะ .. "

เสียงแหบต่ำพูดออกมาเพียงแค่นั้น และไม่มีที่ท่าจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนที่มองการกระทำของตนอย่างสงสัยในตอนนี้.. ใบหน้าได้รูปยังคงซุกอยู่กับอกเล็กๆ มือหนากอดตัวร่างเล็กไว้อย่างไม่มีทีท่าจะปล่อย .. แต่ก็ไม่ใช่ความรู้สึกแบบบังคับ ... เป็นเพียงแค่ต้องการที่จะ "พักพิง" จนคนตัวเล็กรู้สึกได้ เลยไม่ขัดขืนอะไร...

 

30 นาทีผ่านไป

ร่างกายคนที่อยู่บนตัวเขาตอนนี้สงบลงแล้ว พร้อมกับได้ยินเสียงกรนออกมาเบาๆ .. 

ซีอาลอบมองคนที่นอนกอดตนแล้วหลับไปอย่างสงสัย ... มิคกี้ไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนเลยตั้งแต่รู้จักมาเกือบ 2 ปี ร่างสูงมักร่างเริง และชอบแหย่ตลอดเวลาที่สามารถทำได้ 

"... มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ นายถึงเป็นแบบนี้?"

มือบางลูบผมสีดำสนิทของร่างสูงแผ่วเบา .. และไม่นานเปลือกตาบางก็ปิดลงอีกครั้ง ..

.....

.....

 

ร่างเล็กตื่นขึ้นในช่วงก่อนแสงสว่างประมาณ 1 ชม. และไม่พบร่างสูงอยู่กับตนแล้ว

.. รึเราจะฝันไป ..

คิดพลางขยี้ผมตัวเองอย่าง งงๆ

แต่เมื่อลุกออกจากที่นอนก็พบกับอะไรบางอย่างที่ยืนยันว่า เมื่อคืนตนเองไม่ได้ฝัน.. อย่างแน่นอน

 

' ซีอา .. ฉันคงต้องกลับบ้านก่อนนะ

ถ้าก่อนช่วงแสงสว่างมีคนเห็นว่าฉันไม่อยู่บ้านมันคงไม่ดีนัก

.. เมื่อคืนขอบคุณนะ อกนายอบอุ่นมากเลยล่ะ

แล้วช่วงหลังจากแต็มแสง(เที่ยงวันของเราคับ)ฉันจะแวะมาหานะ ....

มิคกี้ '

 

กระดาษโน๊ตขนาดไม่เล็กมากวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง .. ซีอาอ่านข้อความอย่างรู้สึกงงๆ ในตอนแรก แต่พอภาพเมื่อคืนที่เขานอนกอดร่างสูงเอาไว้ปรากฏขึ้นชัดเจนในความคิด แก้มใสก็ขึ้นสีจนแทบร้อน 

"อะ .. อะไรกันเล่า อบอุ่นอะไรกัน >/////<"

ยัดกระดาษโน๊ตลงชิ้นชักโต๊ะเพื่อให้พ้นๆ ตา แต่หน้ากลับร้อนขึ้นมาจนต้องรีบเอามือลูบเผื่อมันจะลดอุณหภูมิลงบ้าง

"....เลิกคิดๆ "

เอาน้ำลูบหน้า พลางตบแก้มตัวเองเบา .. หลังจากที่เมื่อกี้ยืนหน้าร้อนอยู่กลางห้องนอนจนต้องวิ่งมาในห้องน้ำเพื่อหวังว่าน้ำจะดับอุณหภูมิให้ลดลงได้ ...

 

--------------------------------------------------------

 

...หงุดหงิด หงุดหงิด หงุดหงิด... จริงๆ เว้ยยยยย!!

มันคือความคิดของร่างเล็กที่อยากจะตะโกนใส่ร่างสูงกับร่างบางที่อยู่ไม่ห่างจากเขาตอนนี้เหลือเกิน.. ก็ทำไมเขาจะไม่หงุดหงิดล่ะ ในเมื่อวันนี้ตั้งแต่เช้าร่างสูงแทบไม่สนใจเขาเลย เอาแต่สนใจร่างบางคนนั้น พอเขาแกล้งทำอะไร ก็หันมาส่งสายตาดุๆ เพื่อปรามให้เขาหยุดทำ เขาจะได้ไม่ไปรบกวนการสอนของร่างสูง .. ก็ไม่ได้อยากรบกวนอะไรหรอกนะ แต่พอเห็นไอ้ท่าทางที่ร่างสูงทำดีกับร่างบางคนนั้นซะเหลือเกินก็อดน้อยใจไม่ได้ เพราะการกระทำแบบนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาเลยน่ะสิ ...

 

"..เฮ้อออ.. กลับดีกว่ามั้งเรา ..จะอยู่ขัดแข้งขัดขาคนอื่นเขาทำไมกันนะ"

พูดเสร็จก็ลุกขึ้นยืนเก็บกองหนังสือที่ตนลื้ออกมาอ่านเข้าที่ แล้วก็เดินตรงปรี่ไปหยิบเสื้อคลุม .. แต่ก็ไม่ทันกับมือหนาที่มาคว้าแขนเขาเอาไว้

"นายจะไปไหน?"

ร่างสูงถามขึ้นมาเมื่อทั้งสองหันมาเผชิญหน้ากัน

"จะไปไหนมันก็เรื่องของผม แม็กซ์ไม่เกี่ยว"

สะบัดแขนเล็กออกจากมือหนาโดยแรง พร้อมกับหันหลังกลับโดยไวอย่างไม่ทันระวังเพราะไม่คิดว่าจะมีคนมาอยู่ข้างหลังตน

พลั่กกกก

"โอ้ยยยยย!!"

เสียงร้อง 2 เสียงประสานกันโดยไม่นัดหมาย เพราะคนตัวเล็กชนเข้ากับร่างบางอย่างจังจนก้นกระแทกลงพื้นทั้งคู่

"เป็นอะไรมากไหมพะยะค่ะ..."

เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมยื่นมือเรียวออกไปหาร่างบางเพื่อพะยุงตัวขึ้นมาอย่างรู้หน้าที่ จนร่างเล็กที่อยู่ในเหตุการณ์มองอย่างตะลึง แต่อีกคนกลับยืนมองภาพนั่นอย่างชื่นชม

"ฉันไม่เป็นไรหรอกยูโนว์ ล้มแค่นี้เอง อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ น่ะ ..ว่าแต่นายเข้ามาในนี้เร็วจังแฮะ ทำได้ไง ตอนแรกนายอยู่ที่หน้าห้องไม่ใช่หรอ?"

เมื่อยืนขึ้นมาได้ร่างบางก็ถามเป็นชุดอย่างสงสัย 

"ความลับพะยะค่ะ ..แต่อีกไม่กี่วันพระองค์ก็จะรู้เองพะยะค่ะ "

ยูโนว์ตอบพลางยิ้มเล็กน้อย 

"ก็ได้ๆ ..นายไม่เป็นไรนะ"

"อ๊ะ..ครับ เอ้ย! พะยะค่ะ กระหม่อมไม่เป็นอะไรพะยะค่ะ"

คนตัวเล็กที่ตอนนี้ลุกขึ้นมาได้แล้วจากการช่วยเล็กน้อยของร่างสูงอีกคนตอบอย่างเลิกลั่กผิดถูกเมื่ออยู่ๆ ตัวเองก็ถูกถามด้วยความห่วยใยทั้งที่ตนเป็นสาเหตุให้เกิดเหตุการณ์เหล่านี้

"ไม่ต้องคิดมากนะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก"

ร่างบางพูดออกไป แต่มันกลับทำให้ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว พลางมองหน้ากลับมาอย่างตกใจ เพราะในใจตนกำลังรู้สึกผิด

"อ๊ะ! ขอโทษ.. ฉันเผลออีกแล้วอ่ะยูโนว์"

ฮีโร่พูดพลางเอามือปิดปาก แล้วก็หันหน้าไปสบตากับร่างสูงข้างๆตนอย่างรู้สึกผิด แต่ยูโนว์เพียงยิ้มกลับมาให้น้อยๆ และพยักหน้ารับ 

"ไม่เป็นไรพะยะค่ะ เดี๋ยวพระองค์ก็จะปรับตัวได้เอง ตอนนี้ก็เท่ากับว่า มีคนรู้เพิ่มอีกหนึ่งคน ซึ่งไม่น่ามีปัญหา เพราะผมคิดว่าริคกี้คงไม่พูดให้ใครฟังซี้ซั้วแน่นอน ใช่ไหมริคกี้"

กลายเป็นแม็กซ์ที่พูดออกมาเพื่อให้ร่างบางคลายกังวล และหันไปเอาคำตอบร่างเล็กอีกคนที่ยังดูงงๆ แต่ตกตะลึงในคราวเดียวกัน

"อะ.. อืมๆ ไม่บอกพะยะค่ะ กระหม่องจะไม่บอกใครแน่นอน"

ริคกี้ก้มหัวผงกแรงๆ เพื่อเป็นการยืนยันคำพูดตน

"อืม..."

"ถ้าแม็กซ์บอกไม่เป็นไร มันก็จะไม่เป็นไรแน่นอนพะยะค่ะ ทรงอย่ากังวล .. "

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของร่างบางยังคงกังวล มือหนาจึงยื่นไปจับมือบางไว้เพื่อส่งกำลังใจ 

"อืม เข้าใจแล้วล่ะ"

ในที่สุดร่างบางก็ยิ้มออกมาได้ ซึ่งมันก็ทำให้อีกสามคนสบายใจขึ้นมาก

"พี่ว่า วันนี้สอนพอแค่นี้ก่อนละกันนะแม็กซ์ ช่วงหลังเต็มแสงเดี๋ยวพี่รับหน้าที่ต่อเอง ถึงพระองค์จะเรียนรู้ได้เร็ว แต่ถ้ารีบอัดจนเกินไป จะทำให้พระองค์ทรงเหนื่อยเปล่าๆ"

"ผมเข้าใจแล้วฮะพี่ ..ไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาเรียนกันต่อนะพะยะค่ะ"

แจจุงพยักหน้าอย่างเข้าใจถึงเหตุผล เพราะดูเหมือนตัวเขาเองตอนนี้ก็รีบร้อนจนเกินไป ทั้งๆ ที่เมื่อวานเสด็จพ่อก็ทรงเตือนอะไรต่อมิอะไรมาหลายอย่างแล้วแท้ๆ  

"งั้น ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ แม็กซ์ ริคกี้ "

"พะยะค่ะ" 

ทั้งสองขุกเข่าเอามือขาแตะอกซ้ายก้มหน้าลงรับคำพร้อมกัน กระทั่งได้ยินเสียงประตูปิดทั้งคู่จึงลุกขึ้น

ริคกี้เดินตรงที่เป้าหมายเดิมที่เขาตั้งใจไว้ก่อนหน้านี้

"นายยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะว่านายจะไปไหน"

แม็กซ์พูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าตั้งหน้าตั้งตาจะใส่ผ้าคุมซะเหลือเกิน 

"...มันเรื่องของผม"

เมื่อใส่เสื้อคลุมเสร็จก็เดินตรงไปที่ประตูทันที แต่ทว่า..

"อ๊ะ... ทำไมเปิดไม่ออก ...นี่ เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ  เปิดสิ ผมจะออกไปจากห้องนี้"

โวยวายไปก็พยายามดึงประตูไป ทั้งพยายามเขย่าก็แล้ว ถีบก็แล้ว กระแทกก็แล้วมันก็ไม่มีทีท่าจะเปิด และก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักกะนิด

"นายลืมไปแล้วรึไง ว่าห้องนี้น่ะ มันห้อง'ของฉัน' ถ้าฉันไม่อนุญาต อย่าหวังเลยว่าจะออกไปได้"

ตอบราบเรียบ พลางเดินเก็บตำราบนโต๊ะที่เพิ่งใช้ทำการสอนร่างบางอีกคนเข้าที่ โดยที่ไม่ได้หันไปสนใจลิงทะโมนตัวเล็กๆที่ตอนนี้เริ่มพยายามใช้ทุกวิถี่ทางเพื่อหาทางเปิดประตูออกไปให้ได้

"โว้ยยยยย .. แล้วทำไมคุณต้องปิดมันด้วยเล่า"

ในเมื่อเปิดไม่ได้สักที เลยต้องหันมาโวยวายใส่เจ้าของห้องอีกรอบโดยเพิ่มเลเวลของเสียงขึ้นไปอีก แต่ดูเหมือนว่า ร่างสูงจะไม่ได้สะทกสะท้านกับการกหระทำนี้เลยสักนิด และเดินเก็บของทุกอย่างเข้าที่จนเสร็จ

 "ก็นายไม่ตอบคำถามฉัน"

ร่างสูงยืนเอามือกอดอกหลังพิงชั้นวางหนังสือพลางมองมาที่ร่างเล็กอย่างคลาดคั้นเพื่อที่ได้คำตอบจริงๆ

"ผม...จะกลับบ้าน..."

สายตาเรียวเล็กพยายามหันไปมองที่อื่น

"ทั้งๆ ที่ปกติ นายไม่เคยกลับตอนนี้เลยเนี่ยนะ"

"ผมไม่อยากอยู่เป็นตัวเกะกะคุณหรอก"

"เกะกะ?"

"ก็...ผม..ถ้าผมอยู่ จะรบกวนคุณตอนสอนองค์ชายเปล่าๆ"

ร่างเล็กก้มหน้าและพยายามเสตาหันไปมองในทางที่ไม่มีร่างสูงอยู่

"....."

"...ให้ผมกลับได้รึยัง"

หลังจากเงียบกันไปสักพัก ริคกี้ก็พูดขึ้นมาแล้วเงยขึ้นไปมองร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น

"....."

"... คุณจะให้.."

พูดยังไม่ทันจบ เสียงราบเรียบอย่างที่ร่างเล็กไม่เคยได้ยินก็ตัดบทขึ้นมาก่อน

"นายเรียกฉันว่า'คุณ' เป็นครั้งที่ 4 แล้วนะ"

"คือว่า...ผม .."

ริคกี้ไม่รู้จะพูดตอบออกไปยังไง เขาทำตัวไม่ถูกกับท่าท่างและน้ำเสียงที่ดูเย็นชาแบบนี้ของร่างสูง

"ถ้านายอยากกลับ ก็กลับไปเถอะ ..."

ประตูไม้ค่อยๆ เปิดออกเมื่อสิ้นคำบอกกล่าวของร่างสูง และร่างเล็กก็เตรียมจะหันเดินออกไป

"ถ้านายไม่อยากเรียกชื่อชั้นนัก ก็ไม่ต้องเรียกมันอีกก็ได้"

ร่างบางหันกลับแทบจะในทันทีหลังสิ้นเสียงของร่างสูง แต่ก็ไม่ทันกับขายาวของอีกคนที่ก้าวผ่านเข้าไปในห้องชั้นในที่ที่เป็น'ส่วนตัว'ของเจ้าของห้องเรียบร้อยแล้ว ตาเรียวมองที่ประตูบานเล็กพลางถอนใจออกมาหนักหน่วง ก่อนจะหันหลังเดินออกไปพร้อมกับที่ประตูไม้ปิดตามอย่างรู้หน้าที่...

ภายในห้อง'ส่วนตัว'หรือจะเรียกให้ถูกก็คืออาณาเขตเฉพาะบุคคลของร่างสูง

ใบหน้าคมจ้องนิ่งมองออกไปที่วิวด้านนอกผ่านกรอบหน้าต่างทรงสูงอย่างไร้จุดหมาย.. ทำไมเขาต้องโกรธด้วย.. กับอีแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ.. ทำไมเขารู้สึกไม่ดีเลยสักนิดที่เห็นร่างเล็กทำท่างเหมือนอยากจะหนีไปให้พ้นจากเขา... ทำไม...

...

...

...

------------------------------------------------------------------------------

"เหนื่อยจัง... อ๊ะ ขอบใจนะยูโนว์ "

ยังไม่ทันที่เสียงหวานจะพูดบ่นจบประโยค โถใส่น้ำเย็นขนาดพอดีมือก็ถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้าเหมือนรู้หน้าที่จนเรียวปากบางยักยิ้มออกมาอย่างพอใจ 

"นาย ไม่เหนื่อยบ้างหรอ ไม่นั่งล่ะ ยืนตลอดเลย"

วางโถลงข้างตัวพลางมองสำรวจร่างสูงตรงหน้าที่ไม่มีทีท่าจะนั่งพัก หลังจากสอนเขาฝึกการต่อสู้มานานหลายชม.แล้ว

"ผมชินแล้วครับ"

ยูโนว์ตอบออกไปโดยไม่ใช้คำราชาศัพย์เมื่อเห็นว่ารอบบริเวณลานกว้างตอนนี้มีเขาอยู่กับร่างบางแค่สองคน พลางก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นการขอบคุณในความห่วงใยของร่างบาง

แต่มันหาใช่เหตุผลที่แท้จริงไม่ ... ที่ลานกว้างนี้ มีที่ให้นั่งพักเพียงจุดเดียว และเป็นเพียงเก้าอี้ยาวตัวเดียว  ตัวเขาไม่สามารถนั่งลงเสมอกับองค์ชายได้ เพราะมันเป็นการหมิ่นเบื้องสูง แล้วจะให้เขานั่งลงกับพื้นมันก็ดูจะไม่เหมาะสม ในเมื่อเขาถูกปลูกฝังในเรื่องกฏของการเป็นองค์รักษ์มาตั้งแต่เยาว์วัย ถึงองค์ชายจะทรงอนุโลมกับเขาในหลายๆ กรณี แต่ตัวเขาเองก็ไม่ควรผ่อนปรนกับตัวเองไปด้วย.. เพราะตัวเขาเองก็เป็นถึงผู้ตรวจสอบประจำปราสาทขาว(ฮีโร่ยังไม่รู้คับ)

"งั้นก็แล้วแต่นายละกัน..... " 

...

...

"...องค์ชายมีเรื่องไม่สบายใจรึเปล่าครับ?"

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ร่างบางแล้วเอ่ยถามออกไปเมื่อเห็นว่าอยู่ๆ ร่างบางก็เงียบลงไป และดูเหม่อลอยพิกล

"...ขอจับมือนายหน่อยสิ"

"ครับ??"

ยื่นมือออกไปให้ร่างบางที่นั่งอยู่ตรงหน้าทั้งที่ยังคงไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก แต่เมื่อองค์ชายขอ ตนก็ไม่มีสิทธิ์ขัด

"...ตอนฉันอยู่ที่บ้าน หมายถึงอีกที่ที่ฉันจากมาน่ะ เวลาฉันไม่สบายใจ แม่ที่เลี้ยงดูฉันมาจะคอยจับมือฉันเอาไว้แบบนี้ให้ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แล้วก็รอให้ฉันค่อยๆ เล่าเรื่องที่ไม่สบายใจให้ฟัง ... "

มือเรียวสอดประสานกับมือร่างสูง แล้วเสมองไปทางอื่นอย่างไร้จุดหมาย....

....

"องค์ชายมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรอครับ"

ร่างสูงเอ่ยถามออกไปอีกเมื่อเห็นว่าคนที่ยังกุมมือเขาไว้ เงียบไปอีกครั้ง

"... ฉันจะมีโอกาสได้เจอแม่ที่เลี้ยงฉันมาอีกไหมยูโนว์ ฉันจะมีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณคนที่ลำบากลำบนเพื่อฉันมาตลอด 19 ปีกว่าไหม..."

ใบหน้าหวานหันกลับมาถามร่างสูงตรงหน้าด้วยแววตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส จนใจคนที่สบสายตากระตุกวูบอย่างไร้เหตุผล 

"...ฉันมาโดยที่ฉันไม่มีโอกาสลาแม่สักคำ ถึงนายจะเคยบอกว่าแม่รู้อยู่แล้ว แต่การไปไหนมาไหนโดยไม่บอก มันไม่ใช่นิสัยของฉันซะด้วย...ยังไงฉันก็ยังเป็นห่วงท่านอยู่ดี"

ร่างบางพูดต่อไปเมื่อเห็นว่าร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าตนยังไม่ตอบคำถาม โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองสีหน้าร่างสูงสักนิด เพราะกลัวว่าคำพูดของตัวเองจะเป็นการเอาแต่ใจจนเกินไป ... น้ำใสไหลทาบลงมากับแก้มเนียน แต่หาได้หยดลงพื้นไม่ เพราะมือเรียวอีกข้างที่ว่างอยู่ของคนตรงหน้าร่างบางปัดเช็ดมันไว้กับผ่ามือตนเองอย่างเบามือ 

ยุนโฮขุกเข่าลงเพื่อให้ใบหน้าตนเสมอกับใบหน้าร่างบางตรงหน้า มือเรียวพลางเช็ดหยาดน้ำตาออกอย่างเบามือที่สุด พลางยิ้มอ่อนอย่างปลอบโยนจนคนตรงหน้ารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งมา... แล้วน้ำใสๆ ก็หยุดไหลในที่สุด

"....องค์ชายจะได้กลับไปหาท่านแม่ที่เลี้ยงองค์ชายมาได้อีกครั้งครับ เมื่อองค์ชายฝึกฝนทุกอย่างเสร็จสิ้น และเข้าพิธีแต่งตั้งอย่างถูกต้องตามธรรมเนี่ยมในวันที่องค์ชายอายุครบ 20 ปี"

เมื่อเห็นว่าร่างบางหยุดร้องไห้แล้วร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พลางบอกเล่าประโยคดังกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มที่หาดูได้ยากในสายตาของหลายๆ คน 

และนั่นก็ให้ร่างบางยิ้มออกมาได้ อย่างที่คนตรงหน้าหวัง 

"จริงนะ นายพูดจริงใช่ไหม ดีใจจัง.."

แทบจะกระโดดจนตัวลอยเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว และด้วยความดีใจ และความเคยตัวเมื่อเวลาอยู่กับคนที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็น แม่ ..ร่างบางจึงทำบางอย่างออกไปอย่างเคยชิน โดยไม่รู้ตัว

หมับ!!

"อ๊ะ!! ขอโทษนะ ฉันลืมตัวไปหน่อย...><"

แทบจะกระโดดถอยออกมาจากร่างสูงอย่างรวดเร็วเมื่อตัวเองดันเผลอเข้าไปกอดคนตรงหน้าอย่างเต็มที่ แต่นั่นกลับทำให้อีกคนที่เห็นอาการแบบนั้น..

"ฮะ ฮะ.."

ยูโนว์เผลอหลุดขำออกมาอย่างปิดไม่มิด กับท่าทางเขินอายอย่างน่ารักของร่างบางตรงหน้า แต่นั่นกลับทำให้อีกคนที่กำลังอายจนหน้าแดงไปถึงหู หันมาส่งค้อนให้อย่างทันท่วงทีเมื่อได้ยิน

"นายเงียบไปเลยนะ"

เสียงหวานออกอาการห้วนจนรู้ได้ถึงอารมณ์คนพูดที่ส่งออกมา

"ครับผม"

รับปาก แต่ยังคงมีรอยยิ้มเล็กๆ อยู่ที่ริมฝีปากหยักอย่างไม่จางหายไปง่ายๆ จนอีกคนเริ่มเกิดอาการหมั่นไส้

ผลั่ว!!

"โอ้ย..."

ร่างสูงร้องออกมาเบาๆ พลางลูบต้นแขนตัวเองไปมาตรงบริเวณที่โดนผ่ามือพิฆาตของร่างบาง แล้วก็ต้องเกิดอาการงงอีกครั้ง เมื่อร่างบางหันมาแลบลิ้นใส่อย่างชอบใจ แล้วก็เดินหนีไปปล่อยให้อีกคนยืนงง จนเมื่อได้สติก็ต้องวิ่งตามไป และยิ้มน้อยๆ อย่างชอบใจเมื่อมองไปที่ร่างร่างบางที่เดิน(จำ้อ้าว)เยื้องอยู่ด้านหน้า

...ทำไมผมกลับรู้สึกดีนะ ที่ได้เห็นหลายๆ มุมขององค์ชายในวันนี้... มันรู้สึกดีจนบอกไม่ถูกจริงๆ ..^^

...บ้าไปแล้ว ทำไมเราดันแสดงอาการแบบนั้นออกไปให้ยูโนว์เห็นด้วยนะ เพราะดันสบายใจที่มีนายคนนี้อยู่ใกล้ตลอดเวลาแน่เลย ..ทำไปได้นะเรา ใจเต้นไม่ไปหมดแล้ว ...><

------------------------------------------------------------------------------------

"หลับสบายไหม...ที่รัก.."

.....

.....

 

-------------------------------------------------------------------------------------

ในที่สุด ก็จบพาร์ท 6

55555555+

อภัยอย่างสูงที่หายไปนานนนนนนนนนนนนนนนนนนนน Kiss

ติดตามต่อไปด้วยนะคับ ^^

edit @ 4 Aug 2011 20:47:06 by KuRo'Hozu

Comment

Comment:

Tweet

กลับมาและ^^
ริกน่ารักกับมินได้อีก
ปาร์คจู่โจมเลยแก
ยุนแจก็น่ารักรอฉากหวานๆ ต่อ >//<

"หลับสบายไหม...ที่รัก.."
เสียงครายยยยยยยยยยย...

#3 By tatsumic on 2011-09-04 20:58

ริกกี้งุ้งงิงน่ารักอ่ะ หึงแจจ๋ากะมินมินหราาาาา~ อ๊ายๆๆๆๆๆช่วงหลังๆมีแต่หวานๆน่ารักงุ้งงิ้งอ่า แจเขินยุนได้น่ารักอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ แต่ว่าเขินโหดไปนิดนะเขินปุ๊บมือฟาดปั๊บ ฮ่าๆๆๆๆ พี่ยูมาต่อไวๆนะพี่อยากรู้ว่าปาร์คเป็นไรแล้วก็ช็อตหน้าขอยุนแจแบบน่ารักๆอีกน้าาาาา อย่ามาเศร้านะพี่!ทิชชูจะหมด!

#2 By YunJae_Eternal on 2011-08-15 01:01

มิกเป็นไรอ้าาาาาาตอนที่แล้วยังเอาฮายุเลยนะ T^T ริกกี้จ๊ะแสดงออกได้ชัดมากกกกว่ารักมินง่ะ (พี่ยูสาวกมินริกกะไม่บอกอ๊ากกกกก)
หมีก็สุภาพบุรุษตลอดเวจิงๆดูแลไม่เคยห่างแจจ๋าก็น่าร๊ากกกกกกกซะไม่มีง่ะไรๆก็ยุนไรๆก็ยุน อ๊ากกกกกก

#1 By YunJae_Eternal on 2011-07-18 23:53